MUZE MIRANDA | realisatie in kruissteken | 3.30 x 0.90
https://www.annevandenheuvel.nl/images/photos/518x261/AnnevandenHeuvel_Gespreksstof_MuzeMiranda_01.jpg
Kruissteken op jute | finished | made with love
Muze Miranda is klaar! We hebben haar zelfs reeds geëxposeerd op een internationale textieltentoonstelling in Luxemburg!

... meer foto’s volgen. Wij werken op dit moment heel hard aan de website content ... dus als u dit interessant vind, houd dan deze website of onze facebook fanpage in de gaten!

Een enthousiaste vrijwilligster verteld:
Ik behoor tot de generatie vrouwen die vroeger op de lagere school handwerkles kreeg. Volgens mij stond juffrouw Kessels voor de klas; een leuke juf. Van haar leerde ik kruissteekjes borduren op – ik geloof – een schortje. Meisjes waren per slot van rekening voorbestemd om huisvrouw te worden. Tja, tijden veranderen (gelukkig).

Toen Anne dan ook op enig moment muze Miranda op tafel legde en vertelde dat zij in kruissteekjes uitgewerkt moest worden, dacht ik meteen “ja, dat is heel leuk”. En het werd en was ook heel leuk. Met erg veel plezier heb ik aan dit Gespreksstof-project meegewerkt. Ik hield me alleen bezig met de buitenrand, in allerlei blauwtinten. Laat je fantasie maar werken.
Totdat Anne zei “Marlies, jij doet de haren”. Huh, ik doe de haren? Kan ik dat ... Natuurlijk kun je dat. En zowaar, het lukte. Met de highlights in kruissteekjes. - Marlies -

Miranda kwam in 2015 op atelierbezoek voor de GESPREKSSTOF-sessie. Miranda en Anne hadden elkaar nog nooit ontmoet. Ze hadden gemeenschappelijke interesses en 'iets met kunst'. Meer hierover later.

In 2016 ging Anne de (om en nabij) 500 foto's van Miranda bekijken en uiteindelijk kon er maar 1 beeld 'de muze' worden. En zo geschiede ...

2017 ging het gevoel van Anne uit naar een start van muze Miranda. Zoals ieder begin is dat dan even stoeien, vertrouwen vinden, zoeken, passen en meten en uiteindelijk paste de kruissteek-techniek het beste bij dit project.

Anne zocht naar de juiste ondergrond en alles wat 'gaas-achtig' was was te strak, te keurig, te definitief en te rechtlijnig. En toen ... vond Anne de Sinterklaaszakken in de kast ... en haar zoon Indigo geloofde al een hele poos niet in de goed heilig man ...

De zakken van de hele familie werden opgetrommeld en aldus ontstond de basis voor muze Miranda op een dubbele laag jute-zakken. Heerlijk geurend materiaal wat een stramien heeft maar ook onvoorspelbaar is in haar opbouw, soms recht, soms scheef, soms strak, soms losjes, soms bijna stuk ... en dat alles moest tot 1 keurig geheel gemaakt worden in de basis. Dit was voor een aantal van de vrijwilligers heel erg spannend want ... 'wat als het niet recht gaat' ... Maar dan bleek Anne overtuigend genoeg te zijn in haar idee 'het is textiel en wij zijn daar sturend in, het textiel volgt uiteindelijk onze wens en laat zich bedwingen waar nodig'.

Anny bleek de leiding op zich te nemen voor wat betreft het aansturen van de (nieuwe) vrijwilligers en stagiaires en een streng absoluut oog te hebben voor 'als de kruisje de verkeerde kant op gingen'. Dan werd het gedane werk resoluut uitgehaald want het moest wel goed en gestructureerd. Het was mooi om te zien dat ieder zo zijn of haar specialiteit blijft ontwikkelen aan het werken aan de GESPREKSSTOF projecten.

Anne's wens bij alle GESPREKSSTOF projecten is dat deze twee-zijdig zijn te bekijken. Tijdens het borduren is het dus ook belangrijk om je bewust te zijn van de achterkant van het borduursel. Hier hoefde het niet zo strak te zijn als aan de voorzijde maar alles behoort wel strak en vast te zitten. En ook hier was de regel: alles wat niet strak zit, wordt uitgehaald en opnieuw gedaan. Dat lijkt streng ... maar Anne is niet zo onaardig, ze weet gewoonweg precies wat ze wil en heeft een bepaald idee voor ogen hoe ze het graag ziet.

Anny, Marlies, Alice, Maria, Laura, Tugce, Annelies, Lize, Lisa, Anne S., Sanne H., Noa, Wieneke en Ellen hebben zich allereerst maandenlang beziggehouden met alle 'blauwen'. De omgeving van muze Miranda werd blauw in alle tinten en met een overdaad aan turquoise-achtigen. Dat steekt heerlijk af tegen het jute. In deze omgeving kregen de borduursters de opdracht om binnen een bepaald soort vormgeving te borduren waardoor er een organisch grafische structuur ontstaat.

De garens kwamen in beginsel uit Anne's voorraden en werden heel natuurlijk aangevuld door donaties van bezoekers, vrienden, kennissen, collega's, fans, de vrijwilligers zelf ... en zo ontstond een steeds breder scala aan kleuren en materialen die Anne streng selecteerde op 'dat wel en dat niet'. Door dit onorthodoxe gebruik van diverse materialen door elkaar en naast elkaar ontstaan een modern eclectische beeldtaal die precies past bij Anne's manier van werken: serendipity 'de kunst van het toeval'.

Toen de blauwe omgeving een heel end was, kregen Anny, Alice, Maria, Annelies en Laura de opdracht om het jack van Miranda in te borduren in paarstinten. Pixelachtig en paars. Alle kleuren goed verdelen ... dat is nog gemakkelijker gezegd als gedaan ... en soms was afstand nemen en van plaats verwisselen dan ook de enige manier om het gehele jack in dezelfde tint en structuur te borduren.

Sanne H. kreeg op een bepaald moment de taak om het gehele patroon van Miranda los te knippen en over te nemen op het jute. Eem fix klusje, zo bleek ... want daar was zijn zomaar niet klaar mee. De tekening moest er namelijk zeer duidelijk op staan zodat de borduursters zich niet zouden gaan vergissen. Soms gaf dat mooie taferelen van een zittende Sanne bovenop het werk, terwijl de anderen om haar heen verder borduurden.

Nadat Anne haar atelier vanuit de Bossche binnenstad ging verhuizen naar haar tijdelijke atelier in Hintham waren we zover dat de 'het portret' van muze Miranda konden gaan invullen. Ook verwelkomden we weer nieuwe vrijwilligers Anneke en Auling en nieuwe stagiaires, Guillermo, Madelon en Fleur kwamen en werkten op donderdagen mee aan het project. De meesten van de borduursters en borduurder hadden het nog nooit gedaan! Het samenwerken en met elkaar afstemmen vraagt een vorm van aandacht en tolerantie waardoor iedereen het eigen werk kan doen ...

Tijdens het realisatieproces van muze Miranda is ook de baby-shower van onze eerste stage-baby gevierd. Stagiaire Wieneke werd zwanger en met de steekjes groeide ook het kindje in haar buik. Met een lach en tranen, kadootjes, lieve wensen en heerlijk eten vierden we de baby-shower, met stage-oma's, echte oma, alle stagiaires, vrijwilligers, Indigo ... en in de zomer van 2018 is Mace geboren.

In het voorjaar werd er wat extra tempo gezet achter muze Miranda want zij mocht mee naar een expositie ...